Narkoza świadoma,  czyli medycznie rzecz ujmując niezamierzona świadomość śródoperacyjna, jest traumatycznym przeżyciem. Pacjent poddany operacji, pomimo zastosowania określonych środków, zachowuje świadomość i odczuwa ból. Jest to jedno z najbardziej przerażających doznań jakich można doświadczyć w związku z hospitalizacją. Zjawisko to przedstawiono w filmie „Awake” (na polskim rynku występującym pod tytułem „Przebudzenie”). Niestety, nie jest to tylko fikcja filmowa. Ocenia się, że u 0,1-0,2% pacjentów świadomość podczas operacji nie jest zniesiona. Może to być wynikiem błędu anestezjologa, tak ja miało to miejsce w przypadku Shermana Sizemore’a.

Sherman Sizemore cierpiał na bóle brzucha. Ich przyczyna była nieuchwytna, zdecydowano się więc operację otwarcia jamy brzusznej w poszukiwaniu przyczyny problemu (tzw. laparotomia zwiadowcza). Zabieg wykonano 19 stycznia 2006 r. w szpitalu Raleigh General Hospital.
Pacjentowi podano środki zwiotczające mięśnie, był więc „sparaliżowany”, nie zaaplikowano jednak środków znoszących świadomość i odczuwanie bólu. Pomimo tego zabieg rozpoczęto i kontynuowano przez 16-cie kolejnych minut, dopiero po upływie których zorientowano się w sytuacji. Z uwagi na podanie środków paraliżujących mięśnie Sherman Sizemore nie mógł w żaden sposób zakomunikować swojego cierpienia.
Pacjent przeżył traumę, popadł w depresję, nie mógł spać, opowiadał, że czuł się „jakby grzebano go żywcem”. Pacjentowi nigdy nie powiedziano, że nie był prawidłowo znieczulony, trapiły go więc wątpliwości, czy było to rzeczywiste przeżycie, czy przerażający koszmar senny.
Ostatecznie – targnął się na swoje życie. Niestety skutecznie.
Powództwo przeciwko anestezjologowi oraz szpitalowi wniosły jego córki. Domagały się odszkodowania za utratę osoby bliskiej, doświadczenie głębokiego skutku oraz psychiczne katusze.
Sprawę zakończono w drodze zawarcia ugody. Jej warunki nie są publicznie znane.